Justyna Sobolewska (Tygodnik Polityka) określiła w swojej recenzji „Pensjonat” - debiut prozatorski Piotra Pazińskiego - literackim obrzędem wskrzeszania pamięci. Osobiście dodałabym jeszcze oswajanie tejże pamięci. Wraz z głównym bohaterem odwiedzamy stary żydowski pensjonat, do którego w dzieciństwie jeździł on wraz z babcią. Zderzenie wspomnień z widokiem podupadającego, skrytego wśród sosen przed nowoczesnym światem majątku nastraja melancholijnie, z lekką nutką tonów elegijnych i skrajnie pesymistycznych, co zobrazuje fragment wypowiedzi narratora: I dzisiaj już wiem, że to stamtąd, z tamtej jadalni bierze się stale towarzyszące poczucie życia na wyspie, pewnej nieadekwatności czy niedopasowania. I że pesymistyczna świadomość tego, iż wszystko przemija (...) sięga korzeniami właśnie tamtego czasu¹.

Oswajamy nie tylko pamięć pierwszoplanowego bohatera, ale przede wszystkim mieszkańców-niedobitków, którzy wyjście z Egiptu kojarzą z wyjściem z getta, ucieczkami z Polski. Autor w nienachalny sposób połączył opis prostych, codziennych czynności z wątkami na temat kultury żydowskiej. Najważniejszy w tym wszystkim zdaje się być piękny, nostalgiczny klimat. Kreują go nie tylko sytuacje i opisy, ale przede wszystkim poetycki język minipowieści. Nader często powraca metafora wskrzeszenia - nie tylko dzięki licznym retrospekcjom, ale i postaci Jakuba... W końcu nie wolno odbierać czytelniczej przyjemności.