Przed budynkiem teatru dostrzegłam bardzo przystojnego, wysokiego mężczyznę w granatowym garniturze. Jakoś dziwnie się do mnie uśmiechał. A ten jego wzrok… wędrował po całej mojej wieczorowej kreacji, co wprowadzało mnie nieco w zakłopotanie. Zupełnie nie wiem czemu tak się przyglądał. Miałam na sobie zwykłą czarną sukienkę o prostym kroju i czarne buty. Nie wydawało mi się, że wyglądam jakoś szczególnie. Ot tak nałożyłam to, co miałam w szafie. Pomęczyłam się trochę z ułożeniem włosów, to fakt, efekt końcowy może nie był powalający, ale kok wyszedł zgrabny i najważniejsze – trzymał się. Ten przystojny mężczyzna poczuł się jakby pewniej, bo podszedł do mnie powoli i…

- Spektakl się niedługo zacznie, powinniśmy już wejść do środka madame.

Podał mi ramię. Weszliśmy do środka w milczeniu, ale kiedy zajęliśmy miejsca odparł:

- Nałożyłem ten garnitur specjalnie dla Ciebie.

- Jestem zadziwiona, że w ogóle masz jakiś garnitur.

- Jakiś się tam w szafie znalazł.

- Heh, nie pomyślałabym, że naprawdę zobaczę Cię w takim stroju.

- Ja jak to ja, ale Ty… wyglądasz cudownie.